خوبی کردن و بی وفایی

چرا از خوبی‌های دیگران غیبت می‌کنیم؟:

یک حقیقت شگفت‌انگیز: در روانشناسی به این «ناهماهنگی شناختی» می‌گویند. مغز ما برای حفظ تصویر مثبت از خود، کارهای خوبمان را بزرگ و کارهای بدمان را توجیه می‌کند. مثلاً کسی که به تو کمک کرده، ممکن است غیبت تو را «بی‌ضرر» یا «حق طبیعی» بداند چون خودش را «آدم خوبی» می‌بیند. حتی تحقیقات نشان داده افرادی که اخیراً کار خیریه انجام داده‌اند، در آزمون‌های بعدی بیشتر دروغ می‌گویند! به این می‌گویند «اثر مجوز اخلاقی». آیا تا به حال شده خودت هم بعد از یک کار خوب، احساس کنی مجاز به یک کار نه‌چندان خوب هستی؟

راهکار:

این جمله یک پارادوکس روانشناختی را نشان می‌دهد: «مجوز اخلاقی» – وقتی کسی کار خوبی انجام می‌دهد، ناخودآگاه خود را مجاز به رفتار بدتر (مثل غیبت) می‌بیند. شاید طرف مقابل اصلاً خوبی‌های تو را به‌عنوان «بدهی» ثبت نکرده، بلکه آن را وظیفه‌ات می‌دانسته. سوال واقعی این نیست که چرا غیبت می‌کند، بلکه چرا تو انتظار داری خوبی‌ات او را تغییر دهد.