خوبی کردی و بدی دیدی؟ ریشهی روانشناختی این ناعدالتی:
مغز انسان در برابر «ناهماهنگی شناختی» مقاومت میکند: وقتی خوبی میکنیم ولی بدی میبینیم، ناخودآگاه یا طرف مقابل را بدجلوه میدهیم یا خود را سرزنش میکنیم. پژوهشهای نوروساینس نشان میدهد که همین تنش باعث ترشح کورتیزول و تحلیل رفتن انگیزهی کمککردن میشود. آیا راهی جز تغییر «انتظار» از رابطهها وجود دارد؟
راهکار:
این تجربهٔ تلخ ریشه در «خطای بنیادین اسناد» دارد: ما خوبیهای دیگران را به شخصیتشان نسبت میدهیم اما بدیهایشان را به شرایط. برای کاهش این ناهماهنگی شناختی، بهتر است بهجای انتظار پاداش مستقیم، خوبی را برای رشد خود انجام دهی، نه برای بازخورد دیگران.