خوبی بیحد چطور آدم را از چشم میاندازد؟:
در روانشناسی اجتماعی، «اصل کمیابی» میگوید ارزش هر چیز با فراوانی آن رابطه وارونه دارد؛ به همین دلیل خوبی بیحد مانند قند فراوان، گیرندههای لذت را اشباع و آن را به تجربهای خنثی یا حتی آزاردهنده تبدیل میکند. مغز ما تفاوت را دوست دارد، نه تداوم مطلق را؛ پس شیرینیِ بیاندازه میتواند تلخترین شکل بیاعتنایی را بسازد.
راهکار:
این بیت را میشود از دریچه «بخشنده بیش از حد» دید؛ جایی که ارزش خود را با محبت بیوقفه گره میزنیم و ناخواسته طرف مقابل را از تلاش برای کسب توجه محروم میکنیم. شیرینی مداوم، گیرندههای هیجانی را اشباع میکند و آنچه باید ارزشمند باشد، عادی و حتی خستهکننده میشود. کمیاب شدن توجه، همیشه بازی دادن نیست؛ گاهی بازگرداندن تعادل به رابطه است.