خوب بودن در خواب: زیر ذرهبین قضاوت درونی:
مطالعات عصبشناختی نشان میدهد هنگام خواب، قشر پیشپیشانی که مسئول کنترل تکانهها و قضاوت اخلاقی است تقریباً خاموش میشود و سیستم لیمبیک فعالتر. به همین دلیل بسیاری افراد در رویا مرتکب اعمالی میشوند که در بیداری از آن وحشت دارند. ادعای «من فقط در خواب آدم خوبی هستم» جالب است زیرا معمولاً خلافش رایجتر است: بیاخلاقیهای رویایی. شاید این جمله نشانهای از آن باشد که در بیداری، ناظر درونی آنقدر سختگیر شده که «خوبی» را تنها در حالت انفعال و ناهشیاری ممکن میپندارد. آیا بیداری ما زیر تیغ قضاوتی سختتر از خود رویاست؟
راهکار:
خواب وضعیتی از فقدان انتخاب فعال است. خوب بودن در خواب شاید مثل خوب بودن یک تکه سنگ بیتقصیر باشد. اخلاق واقعی در بیداری، میان انتخابهای دشوار و خطاهای اجتنابناپذیر شکل میگیرد. پس این جمله شاید بزرگترین سرزنش به خودت نباشد، بلکه یادآوری این باشد که ارزش اخلاقی در گرو تقلای آگاهانه است، نه سکون و انفعال خواب.