خوبی به نالایق

خوبی کردن قشنگه ولی برای کسی که قدر بدونه:

طبق پژوهش‌های روانشناسی، وقتی بدون قدردانی مکرر خوبی می‌کنی، مغزت دچار "خستگی عاطفی" میشه. اقتصاد رفتاری هم این رو "تله‌ی سخاوت یک‌طرفه" مینامه؛ چون پاداش اجتماعی که انتظارشو داری دریافت نمیکنی. در واقع حس پشیمونی از خوبی، واکنش بقا به سرمایه‌گذاری بی‌بازده عاطفیه. آیا خوبی کردن بی‌نتیجه هم یک سود پنهان داره؟

راهکار:

مهربونی مثل بذر هست؛ مهم این نیست که چند تا بذر میکاری، مهم اینه که زمین آماده باشه. اگه کسی قدر ندونست، تو تمرین سخاوت کردی، نه اتلاف مهربانی. پشیمانی مال زمانی‌ست که بلد نباشی کی شایسته‌ی مهربونیه ذهنی و نه قلبیته.