خوبی بیاندازه و سقوط از چشمها:
در روانشناسی اجتماعی به این «پارادوکس فضیلت» میگویند: وقتی یک ویژگی مثبت (مثل مهربانی) بیش از حد بروز کند، دیگران آن را غیرواقعی یا تهدیدکننده میپندارند. تحقیقات نشون داده افرادی که همیشه «بیش از حد خوب» هستند، اغلب از اعتماد دیگران سقوط میکنند. آیا این تجربه رو در روابط خودتون داشتید؟
راهکار:
این بیت به پارادوکس «زیادهروی در خوبی» اشاره دارد: در روانشناسی، «اثر کاهش بازده» میگوید هر ویژگی مثبت اگر از حد بگذرد، به نقطهی ضعف تبدیل میشود. مثلاً مهربانی بیاندازه گاهی بیاعتمادی ایجاد میکند. شاید بتوان آن را به روابط شخصی تعمیم داد: تعادل میان خوبی و مرزگذاری، ارزش واقعی است.