خواندن با دل و جان

خواندن با دل و جان، حتی غم‌انگیزترین شعر جهان:

در علوم اعصاب، «غمِ زیبا» یک واکنشِ شیمیایی است: شنیدنِ شعرِ غمگین، مغز را به سمت ترشحِ پرولاکتین و اکسیتوسین می‌برد؛ همان هورمونی که هنگامِ آغوشِ امن آزاد می‌شود. به همین دلیل است که «متأثر شدن» از یک شعرِ تلخ، حسِ نزدیکی ایجاد می‌کند، نه فرار. حتی پژوهش‌ها می‌گویند اشکِ هنری، فشار خون را آرام می‌کند. پس شاید این بیت، نه یک استعاره، که توصیفِ دقیقِ مغز است؛ شعرِ غمگین، سیگنالِ امنیت است. آیا آدم‌ها ناخودآگاه به غمگین‌ترین‌ها بیشتر وابسته می‌شوند؟

راهکار:

به‌جای تمرکز بر غمِ شعر، روی «انتخابِ خواندن» تمرکز کن؛ همان انتخابِ آگاهانه، خودش عشق است. این نگاه، شعر را از یک ابراز احساس به یک بیانیه‌ی تعهد تبدیل می‌کند.