حسرت دیدن یار و گریه بر حرم؛ روایت دلتنگ شدن:
مغز انسان دلتنگی برای یک معشوق زنده را مشابه ترک اعتیاد پردازش میکند (فعالسازی مدار پاداش و کاهش دوپامین)، اما سوگواری برای متوفی شبکههای متفاوتی از جمله بخشهای مرتبط با حافظه و پذیرش را درگیر میکند. این دوبیت، تضاد میان «سوگواری صاحبقبر» و «سوختن در حسرت یک زنده» را به زیبایی نشان میدهد. آیا اساساً دلتنگی برای کسی که هست ولی غایب است، سختتر نیست؟
راهکار:
دلتنگیات رو نه به عنوان یه زخم، بلکه به چشم یه رشتهی نامرئی ببین که هنوز تو رو به اون آدم وصل نگه داشته. حتی اگه در دسترس نباشه، این پیوند میتونه بهت قدرتی بده که «غم نبودن» رو به خاطرهای زنده و محرک برای نوشتن یا ساختن تبدیل کنی.