خو گرفتن با تاریکی

خو گرفتن با تاریکی؛ وقتی انتظار نور تمام می‌شود:

پدیده «درماندگی آموخته‌شده» نشان می‌دهد محرک ناخوشایندِ غیرقابل‌کنترل، حتی وقتی راه فرار باز شود، می‌تواند واکنش را خاموش کند. در تاریکی مزمن، انتظار نور نه از نبودن نور، بلکه از پیش‌بینیِ ناامیدی می‌میرد. آیا خو گرفتن با تاریکی سازگاری است یا خاموشیِ تازه؟

راهکار:

تاریکی وقتی انتظار نور را از بین می‌برد، می‌تواند به آشنایی تبدیل شود که دیگر تهدید نیست؛ اما همین آشنایی گاهی پوششی برای خستگی است. تاریکی را نه پایان نور، بلکه فضای دیدن ستاره‌هایی بدان که در روشنایی دیده نمی‌شوند.