ترس از خیانت و خو گرفتن با دیگری:
در روانشناسی، «اثر مواجهه مکرر» میگوید تکرار یک محرک، دوستداشتنش را بیشتر میکند؛ پس «خو کردن» پیشبینیپذیرتر از عشق آنی است. مغز، غریبه را با تکرار به «امن» تبدیل میکند، نه لزوماً به «عشق». همین مکانیزم در خیانت هم دیده میشود: نه شور ناگهانی، بلکه آشنایی تدریجی. آیا ترس از دیگری، ترس از عادت است یا ترس از تکرار یک الگو؟
راهکار:
این بیت ترس را با پیشفرض خیانت گره میزند؛ در واقع «خو کردن» یک مکانیزم عادت است، نه انتخاب عاشقانه. آدمها میتوانند به حضور دیگری عادت کنند، اما این با تعهد یا بازسازی رابطه یکی نیست. پرسش تیزتر این است: چه چیزی در «ما» آنقدر ناپایدار بود که ترس از دیگری جای اعتماد را گرفت؟