خنده تلخ به زندگی

خنده به زندگی با وجود غم؛ آن لبخند تلخ یعنی چه؟:

در روان‌شناسی، به این خنده‌ی همراه با غم «خنده‌ی گسسته» یا «خنده‌ی دفاعی» می‌گویند. مطالعات عصب‌شناختی نشان می‌دهد که لبخند غیردوشن (خنده‌ای که به چشم‌ها نمی‌رسد) قشر سینگولیت قدامی را فعال می‌کند، ناحیه‌ای که وظیفه‌اش تنظیم تعارض درونی است. یعنی مغزت دارد غم و نیشخند را هم‌زمان آشتی می‌دهد. نیچه باور داشت انسان از روی ناچاری به خود می‌خندد تا از دل‌آشوب نگریزد. این «قهقهه‌ی فلسفی» شاید قدیمی‌ترین ترفند بقای روان ما باشد. آیا خنده‌ای که از ته قلب نیست، باز هم می‌تواند مرهم باشد؟

راهکار:

خنده‌ای که از پس غم می‌آید، مثل باران در آفتاب است. شاید نگاهت را عوض کنی: به ردپای خنده‌ات بر شن‌های غم فکر کن، نه خود غم. گاهی همین تضاد، عمیق‌ترین شکل آگاهی از زندگی‌ست.