خندیدن بی شادی: راز لبخندهای اجباری و غم پنهان:
در روانشناسی، لبخند واقعی یا «دوشن» با درگیری همزمان عضله گونهای بزرگ (بالا برنده گوشه لب) و عضله دور چشم (ایجاد چینهای پنجه کلاغی) ایجاد میشود. لبخند اجتماعی اما فقط از عضله گونهای استفاده میکند و عضله چشم در آن منقبض نمیشود. مغز انسان این تفاوت را در کمتر از ۲۰۰ میلیثانیه و عمدتاً ناخودآگاه تشخیص میدهد؛ یعنی خندیدن یک مهارت اجتماعی است، نه لزوماً نشانه شادی. آیا شده کسی از شما بپرسد «چشمهایت چرا نمیخندد؟»
راهکار:
این حس شکاف بین رفتار بیرونی و احساس درونی، «ناهماهنگی هیجانی» نام دارد. پنهان کردن غم، انرژی ذهنی زیادی میگیرد. شاید گاهی به جای خندیدن از روی عادت، چند دقیقه سکوت کنار یک دوست امن، فشار را کم کند. نقاب شادی را که برمیداری، غم طبیعیتر جریان پیدا میکند.