با همه بخند، اما به هیچکس اعتماد نکن؛ چرا؟:
تحقیقات علوم اعصاب نشان میدهد خنده و اعتماد در مغز دو مسیر جدا دارند: خنده با اندورفین و دوپامین پیوندی موقتی و دلچسب میسازد، اما اعتماد به ارزیابی خطر در قشر پیشپیشانی و هورمون اکسیتوسین وابسته است. در بازیهای اقتصادی هم افرادِ همخنده، فقط وقتی به هم پول میدهند که نشانههای هزینهبرِ صداقت را ببینند؛ یعنی خنده حس نزدیکی میسازد، نه سندِ درستکاری. آیا بیاعتمادی میتواند یک مهارت بقا باشد؟
راهکار:
این جمله را میشود از یک «هشدار مطلق» به «مرزبندی هوشمندانه» تبدیل کرد: اعتماد مقولهای درجهبندیشده است، نه صفر یا صد. میتوانی به کسی برای یک ساعت سرگرمی اعتماد کنی، ولی برای مسائل مهمتر نه.