خنده و گریه مشترک

همراه همدل؛ نیاز واقعی رابطه از نگاه هانا آرنت:

مغز انسان برای تنظیم هیجان، یک سیستم برون‌سپاری اجتماعی دارد: ضربان قلب و تنفس دو نفر هنگام خنده یا سوگواری مشترک عملاً هم‌فاز می‌شود و نورون‌های آینه‌ای را فعال‌تر می‌کند. برای همین یک همراه واحد می‌تواند هم‌زمان خنده، گریه و رشد را پشتیبانی کند؛ چون صمیمیت، بار شناختی مغز را کاهش می‌دهد. حالا اگر آن یک نفر فقط در یکی از این نقش‌ها قوی باشد، آیا باز هم خوشبختی محسوب می‌شود؟

راهکار:

این جمله را می‌توان جور دیگری هم دید: شاید آن «یک نفر» همیشه کم نیست، بلکه مغز ما برای صرفه‌جویی شناختی، چند نقش را روی یک چهره سوار می‌کند؛ به همین دلیل وقتی آن شخص در یکی از این نقش‌ها غایب شود، ما هر سه فقدان را هم‌زمان حس می‌کنیم.