خنده هایم را گرفتی

خنده‌هایی که معشوق بی‌وفا از من گرفت:

تحقیقات عصب‌شناسی نشان می‌دهد خنده‌ی اجتماعی از «ناحیه‌ی مدار پیش‌پیشانی» می‌آید و در واقع ابزار اعلام امنیت به گروه است؛ وقتی کسی که به او وابسته بودیم به منبع تهدید تبدیل می‌شود، مغز برای محافظت از ما تولید خنده را متوقف می‌کند. به بیان دیگر، او خنده‌ات را «نگرفت»؛ مغزت به‌خاطر حفظت، آن را «قفل» کرد. اما نوروپلاستیسیتی می‌گوید این قفل با ایجاد دلبستگی‌های تازه و تمرین لبخند اجتماعی، باز شدنی است.

راهکار:

بازنویسی با نگاه تازه: خنده‌هایت همیشه مال خودت بودند، نه مالِ کسی که رفته. او فقط یادآور لحظه‌هایشان بود؛ حالا وقت آن است که قفل قدیمی را بشکنی و خنده‌ای بسازی که هیچ‌کس نتواند بدزدد.