خنده های مشترک

خنده‌های مشترک؛ وقتی قلبمان نگاه می‌کند:

در گلوتیک، خنده جمعی اندورفین آزاد می‌کند و پیوند اجتماعی را تقویت می‌کند؛ مغز خنده را سریع‌تر از دیگر صداها تشخیص می‌دهد و همان لحظه مناطق شنوایی و حرکتی همزمان فعال می‌شوند. خنده مسری است چون نورون‌های آینه‌ای الگوی عضلات صورت را شبیه‌سازی می‌کنند. پس وقتی قلب «نگاه می‌کند»، سیستم پاداش مغز دارد رابطه را مهر می‌زند.

راهکار:

خنده وقتی مشترک می‌شود، فقط یک واکنش نیست؛ یک قرارداد پنهان است: «من اینجا امنم». آن لحظه که قلب نگاه می‌کند، در واقع رابطه را در حافظه ذخیره می‌کند. دفعه بعد بعد از خنده، یک ثانیه سکوت کنید و همان نگاه را ببینید؛ خیلی از حرف‌ها همان‌جا رد و بدل می‌شود.