خنده گران

غم ارزان و خنده گران؛ نرخ ارز احساسات:

در اقتصاد رفتاری، کمیابی مستقیماً ارزش ذهنی می‌سازد؛ وقتی هیجان مثبت در محیط پرتنش نایاب می‌شود، مغز آن را مثل کالای لوکس قیمت‌گذاری می‌کند. غم اما چون فراوان و کم‌هزینه تولید می‌شود، به ریال سقوط می‌کند. آیا خنده واقعاً کمیاب است یا فقط توزیعش ناعادلانه است؟

راهکار:

این جمله یک نرخ ارز احساسی است: غم به‌چون عرضه‌اش زیاد است بی‌ارزش می‌شود و خنده به‌دلیل کمیابی، کالایی تجملی. شاید به‌جای قیمت‌گذاری روی احساسات، بتوان پرسید چه چیزی خنده را تا این‌حد گران کرده است؟