خنده دیوانهوار: گفتوگوی دل و جنون در شعر فارسی:
خندهای که به دل میزنی و دل به تو، در علم اعصاب بازتابی از «نورونهای آینهای» است که خنده اجتماعی را مسری میکنند. اما خنده دیوانهوار، «خنده پاتولوژیک» در صرع ژلاستیک یا شبهپیازی، وقتی بروز میکند که مهار قشر پیشپیشانی از بین رفته و خنده بیربط به هیجان واقعی فوران کند. جالب اینجاست که خنده ساختگی هم اگر ۲ دقیقه ادامه یابد، مغز را فریب داده و اندورفین ترشح میکند. مرز خنده عاقل و دیوانه کجاست؟
راهکار:
این شعر یک گفتوگوی دوطرفه را تصویر میکند: خنده به مثابه پژواکی میان خودآگاه و ناخودآگاه. برای گسترش این ایده، میتوانید نسخهای اجرایی خلق کنید که در آن خنده واقعی از پس هر خنده ساختگی بیرون میزند؛ یک متن نمایشی کوتاه که مرز بین تظاهر و جنون را محو کند.