خندیدن به جهان

خنده به بی‌ذاتی جهان؛ عصیان وجودی:

نیچه هشدار داد اگر به نیستی خیره شوی، نیستی به تو خیره می‌شود؛ کامو پاسخ داد باید سیزیف را خوشحال تصور کرد. خندیدن به جهانی که پوچی‌اش را به رخ می‌کشد، خود نوعی عصیان وجودی است، نه تسلیم. خنده‌ات عصیان است یا تسلیم؟

راهکار:

پوچی وقتی به رخ کشیده می‌شود، شبیه آینه‌ای است که فقط سیاهی را نشان می‌دهد؛ اما خنده، ترکِ آن آینه است. کامو می‌گفت باید سیزیف را خوشحال تصور کرد. خنده‌ات می‌تواند نه انکار پوچی، بلکه پذیرش آن و سپس آفریدن معنا باشد.