خندیدن به دردی که مجبورم کرد زانو بزنم:
پارادوکس خنده بر درد: مغز برای بقا، وقتی کنترل را از دست می‌دهد، با «شوخ‌طبعی سیاه» فاصلهٔ روانی می‌سازد و سطح کورتیزول را موقتاً پایین می‌آورد. در جنگ جهانی اول، سربازان به کمدی سیاه پناه می‌بردند تا ترس را قابل‌تحمل کنند. خنده اینجا نشانهٔ تسلیم نیست؛ بازتعریف رابطهٔ قدرت است. آیا خندیدن به درد، فرار است یا مقاومت؟
راهکار:
خندیدن به دردی که به زانو درآورده، نشانهٔ انکار نیست؛ مکانیزمی روانی برای فاصله گرفتن از هیجان ناتوان‌کننده است. وقتی بدن در برابر درد زانو می‌زند، ذهن با طنز و خندهٔ تلخ، صحنه را از آنِ خود می‌کند: درد را انکار نمی‌کنی، بلکه جایگاهش را عوض می‌کنی. این «بازتعریف قدرت» می‌تواند تمرینی برای تاب‌آوری باشد.