خلیج فارس و غرق شدن

سهم ایرانیان از نفت، گاز و خلیج فارس؛ طنز تلخ تاریخ:

طبق تحقیقات اقتصاد سیاسی، کشورهایی که حداقل ۳۰٪ درآمدشان از منابع طبیعی است، ۵۰٪ بیشتر در معرض استبداد و جنگ داخلی قرار دارند؛ به این پدیده «نفرین منابع» می‌گویند. نفت به‌جای سرمایه‌ی توسعه، در این کشورها اغلب به ابزار سرکوب و رانت تبدیل می‌شود. جالب اینکه ایران از معدود کشورهایی است که هم نفت دارد و هم تنوع اقلیمی و انسانی، اما شاخص پیچیدگی اقتصادی آن پایین‌تر از کشورهای بدون نفت است. آیا واقعاً «سهم» ما از جغرافیا و منابع بوده، یا سهم سیاست‌گذاری؟

راهکار:

این شعر را می‌توان بازتعریف کرد: «پیری» در اینجا نماد فرسودگی نسلی است که منابعش را نه در راه ساختن، بلکه در راه سوختن دیده است. اگر نسل آینده همین الگو را تکرار کند، تاریخ فقط طنز می‌ماند؛ اما اگر از این تجربه به‌عنوان نقشه‌ی معکوس استفاده شود، می‌تواند سهم خود را از «زندگی» بنویسد.