تلخی خلاصه کردن جهان در یک نفر:
در روان‌شناسی، «ادغام شناختی» یا هم‌هویتی با دیگری باعث می‌شود مغز فقدان او را مثل درد جسمانی پردازش کند؛ مطالعات تصویربرداری، فعال‌شدن قشر کمربندی قدامی و اینسولا را در طرد عاطفی نشان داده‌اند. یعنی جمله‌ی «جهانم جای دیگری‌ست» فقط استعاره نیست؛ بازنقشه‌کشی عصبی است.
راهکار:
این جمله نه پایان جهان، بلکه لحظه‌ی جابه‌جایی مرکز ثقل است: وابستگی شدید، دیگری را به محور هویت تبدیل می‌کند؛ اما همان شکست، فضای خالی‌ای می‌سازد که بعد از مدتی با خودِ فراموش‌شده پر می‌شود. جهان تو جای دیگری نیست؛ فقط نقشه‌اش گم شده بود.