چرا هنرمندان در ایران خلافکار خوانده میشوند؟:
مطالعات علوم اعصاب نشان میدهد که هنرمندان معمولاً از نظر ساختاری مغزشان تمایل بیشتری به نقض هنجارها دارند – اما این نقض در جوامع باز، موتور نوآوری است. جالب اینجاست که اولین قانوننامههای سرکوب هنر در تاریخ، مثل ادیكت دیوسکوریدس در روم باستان، همیشه با ترس از تغییر ارزشها همراه بوده. آیا سرکوب هنر در ایران ریشه در ترسی ناخودآگاه از دگرگونی هویت جمعی دارد؟
راهکار:
شاید نگاه سیاهوسفید به این جمله نادرست باشد؛ در بسیاری از جوامع، هنرمندان به دلیل بیان مرزهای تابو، متهم به قانونشکنی میشوند. اما ایران نمونهای خاص از ابزار قانون برای محدود کردن خلاقیت است. بهجای «تنها جا»، شاید بهتر باشد بگوییم «یکی از معدود جاهایی که هنر را جرم میداند».