کهکشان عاشقانه

کهکشان عاشقانه‌ام؛ وقتی با تو آرام می‌شوم:

در اخترفیزیک درخشان‌ترین ستاره لزوماً بزرگ‌ترین نیست؛ فاصله و دما تعیین می‌کند. از منظر روان‌شناسی، هنگام عصبانیت آمیگدال هشدار می‌دهد و کورتیزول بالا می‌رود؛ دیدن چهره‌ی امن، اکسی‌توسین ترشح می‌کند و ضربان قلب را پایین می‌آورد. جالب‌تر: عناصر بدن ما در کوره‌ی ستارگان ساخته شده؛ پس معشوقی که «ستاره» می‌نامیم، به لحاظ کیهانی هم غریبه نیست. آیا این آرامش، شیمی محض است یا حافظه‌ی کهکشانی؟

راهکار:

از نگاه اخترفیزیک، نور هر ستاره سال‌ها سفر کرده تا به چشم برسد؛ پس وقتی کسی را ستاره می‌نامی، در حال پذیرش فاصله‌ای هستی که حضور او در لحظه‌ی عصبانیت جبران می‌کند. این یعنی آرامش فقط از حذف تنش نیست، از معنا دادن به فاصله‌هاست.