خندهای که از درماندگی میان اندوهها زاده شد:
در روانشناسی به این پدیده «خنده اضطرابی» میگویند: وقتی آمیگدال مغز همزمان چند سیگنال منفی دریافت میکند و نمیتواند اولویت گریه را تعیین کند، یک اتصال کوتاه هیجانی رخ میدهد. نتیجه؟ فوران قهقهه. این خنده، سپر دفاعی مغز در برابر استیصال مطلق است. پژوهشها نشان میدهند افرادی که در لحظات غم مبهم میخندند، در واقع در حال تخلیه تنش ناشی از ناهماهنگی شناختی هستند. کدام یک از خندههای تو، در اصل فریاد بودهاند؟
راهکار:
این خنده ناگهانی، مصداق پدیدهای به نام «خنده متناقض» است: وقتی مغز نمیتواند از میان چند اندوه، یکی را برای گریه انتخاب کند، مدارهای هیجانی قفل میکنند و خنده به عنوان واکنش اضطرابی فوران میکند. یعنی تو خندیدی، در حالی که ذهنت مشغول پردازش چند لایه غم بوده است. شاید همین لحظههاست که نشان میدهد چقدر مرز میان گریه و خنده نازک است.