بهترین کار خدا: سکوت؛ یک طنز فلسفی:
در روانشناسی اجتماعی، پدیدهای داریم به نام «تقویت از طریق سکوت»: وقتی یک مرجع قدرت (مثل خدا، رئیس، یا معلم) نظری نمیدهد، افراد بهترین تفسیرها را به او نسبت میدهند. این همان مکانیزمی است که رهبران کاریزماتیک را میسازد. از نظر تاریخی الهیات سلبی هم میگوید هرچه کمتر بگویی، کاملتر میمانی! شاید بهخاطر همین است که خدا سکوت را انتخاب کرده؛ چون هر کلمهای او را کوچک میکند. سوال: آیا این سکوت عمدی است یا ما فقط آینه خودمان را در آن میبینیم؟
راهکار:
این شوخی ظریف را میتوان از زاویهای دیگر دید: سکوت خدا شاید نهایت همدلی باشد؛ چون اگر حرف بزند، دیگر صدای درونی تو شنیده نمیشود. او با سکوتش، تراپیستی بینظیر است که تنها گوش میدهد.