خداپرستی برای وعده

توقع زیادی است: عشق بی‌قید و شرط یا خدایِ وعده‌ها؟:

در روانشناسی به این «عشقِ شرطی» می‌گویند؛ بر اساس «نظریه‌ی تبادل اجتماعی»، حتی صمیمی‌ترین روابط هم از محاسبه‌ی سود و هزینه عبور می‌کنند. تحقیقات جان گاتمن نشان می‌دهد زوج‌هایی که مدام «اگر» دارند، ۸۰٪ کمتر احساس امنیت می‌کنند. جالب‌تر اینکه در علوم شناختی دین، «خداپرستی برای وعده» نوعی «مبادله با الوهیت» است که ریشه در قدیمی‌ترین لایه‌های مغز دارد. آیا می‌شود بدون هیچ چشم‌داشتی دوست داشت؟

راهکار:

شاید این متن را بشود طور دیگری هم دید: اگر «خواسته شدن به خاطر خودِ آدم» کمیاب است، به این معنی نیست که وجود ندارد؛ یعنی هنوز به آدم‌های کمیاب برنخورده‌ای.