خداوند بدون کلام می‌فهمد

خدایا شکرت که بی‌واژه صدای دلم را می‌شنوی:

در علوم اعصاب به این پدیده «شنونده‌ی خیالی» می‌گویند؛ وقتی انسان با یک موجود غایب اما دانا گفت‌وگوی ذهنی می‌کند، قشر پیش‌پیشانی و اینسولا فعال می‌شوند و دقیقاً همان الگوی پردازش هیجانیِ یک گفتگوی واقعی را تولید می‌کنند. حتی پژوهش‌ها نشان داده ذهن در سکوت، «پاسخِ دریافت پیام» را خودش می‌سازد. بعد از این، چه کسی نیاز به کلام دارد؟

راهکار:

این جمله فقط یک نیایش نیست؛ توصیفِ «همدلیِ مطلق» است. در روانشناسی، شنیده شدنِ بدون کلام بالاترین سطح امنیت روانی به حساب می‌آید؛ انگار خدا همان «گوشِ بی‌قضاوت»ِ عالم است.