خداحافظی با غم

گریه کن، رها شو: دیگر حق نداری اشکهایت را حرام کنی:

اشک‌های احساسی با اشک‌های ناشی از تحریک فیزیکی فرق دارند: آن‌ها حاوی هورمون‌های استرس (کورتیزول) و مسکّن‌های طبیعی (انکفالین) هستند. گریه کردن در واقع دفع بیوشیمیایی درد است. اما نکته‌ی جالب این است که گریه‌ی طولانی و تکرارشونده می‌تواند سطح کورتیزول را بالا نگه دارد و شما را در چرخه‌ی استرس گیر بیندازد. بدن برای «تمام شدن» موضوع، روی این مکانیسم حساب باز کرده.

راهکار:

در روانشناسی، تکنیک «گریه زمان‌بندی شده» پیشنهاد می‌شود: به خودتان اجازه دهید مثلاً برای ۱۵ دقیقه عمیقاً گریه کنید، سپس به‌طور آگاهانه توقف کنید. این کار از نشخوار ذهنی جلوگیری می‌کند و مغز را برای پردازش نهایی سوگ آماده می‌سازد.