برنده کسی است که با آدمهای تمامشده خداحافظی میکند:
مغز انسان درد طرد شدن را دقیقاً در همان ناحیهای پردازش میکند که درد فیزیکی را: قشر کمربندی پیشین. وقتی با یک آدم تمامشده خداحافظی نمیکنی، در واقع در یک حلقهی پیشبینی پاداش ناتمام اسیر میشوی و مغزت بیوقفه دوپامین هدر میده؛ مانند یک تب مرورگری که رم سیستم را میبلعد. بستن آگاهانهی این پروندهها معادل ریبوت ذهن است و بهرهوری شناختی را به سطح عادی برمیگرداند.
راهکار:
این هفته، یک 'مراسم خداحافظی' نمادین برای خودت طراحی کن: اسم طرف مقابل را روی کاغذ بنویس، چند دقیقه بدون سانسور حرفهای ناگفته را بنویس، سپس کاغذ را بسوزان یا پاره کن. این کار به مغز کمک میکند پروندهی باز را ببندد و انرژی روانیات را آزاد کند. تحقیقها نشان میدهد آداب نمادین بستن (Symbolic Closure) به طور معناداری نشخوار فکری را کاهش میدهد.