دعای طنز: گناهان را مثل آرزوها نادیده بگیر:
پارادوکس دعا: بخشش گناه را «نادیده گرفتن» می‌نامیم، اما نادیده گرفتن آرزو را بی‌مهری. روانشناسی این را سوگیری خودمحور می‌گوید؛ ذهن خطا را کوچک و خواسته را بزرگ می‌بیند. اگر خدا آرزوها را نبیند، شاید بخشش هم نوعی نادیده گرفتن باشد. کدام نادیده‌گرفتن عادلانه‌تر است؟
راهکار:
این جمله یک پارادوکس دعایی می‌سازد: از خدا می‌خواهیم گناه را نبیند، اما آرزو را ببیند. اگر «نادیده گرفتن» را یک لنز بدانیم، پرسش این است چه چیزهایی را انتخاب می‌کنیم نادیده بگیریم. شاید عمیق‌تر این باشد: کدام آرزو ارزش دیده شدن دارد و کدام گناه واقعاً نیاز به بخشش؟