خدا تنها پناه

خدایا به این ذلت مران - شعر دعا:

خدا تنها نجات‌دهنده در دل تاریکی:

از دیدگاه عصب‌شناسی، مواجهه با تاریکی مطلق (مانند غارنوردی) حس زمان و فضا را در آمیگدال مغز مختل می‌کند؛ جایی که مغز در نبود محرک، خودش توهم می‌سازد. جالب اینجاست که در این وضعیت، تنها محرک پایدار و آرامش‌بخش می‌تواند ایمان به یک ناجیِ فرامادی باشد. آیا تاریکیِ وجودی نیز همین‌گونه سیستم ادراکی ما را بازنویسی می‌کند؟

راهکار:

در روان‌شناسی مثبت‌گرا، «ناجی» می‌تواند همان باور عمیقی باشد که ذهن را از حالت «درماندگی آموخته‌شده» به «پذیرش فعال» تغییر می‌دهد. تاریکی شاید دقیقاً همان بستری باشد که ایمان در آن بیشترین رشد را دارد.