خدا پشتته؛ مهم نیست چه کسی روبروته:
در علوم اعصاب، پدیدهای به نام «بافر اجتماعی» ثابت میکند که صرفِ باور به وجود یک حامی قوی، واکنش آمیگدال به تهدید را کم میکند و کورتیزول را پایین میآورد. در آزمایشهای تصویربرداری عصبی، حتی تصورِ یک پشتیبانِ مهربان، مدارهای درد و ترس را خاموشتر میکند. یعنی این جمله فقط یک دلگرمی مذهبی نیست؛ دقیقاً مکانیزم ذهنی کوچکدیدنِ تهدیدها است. سؤال: اگر این پشتیبان را واقعاً باور داشته باشی، اولین قدمت به سمتِ «روبرو» چیست؟
راهکار:
یک بازتعریف تیز: پشتیبانِ پشتِ تو، همانطور که پشتت را گرم کرده، جلو را هم روشن کرده؛ پس نگاهت را از روبرو بردار و روی قدم بعدی بگذار.