چرا اینقدر قضاوت می‌کنیم؟ مگه خداییم؟:
تحقیقات روانشناسی نشان می‌دهد مغز انسان برای صرفه‌جویی در انرژی، مدام دیگران را در چند ثانیه دسته‌بندی می‌کند – این «اثر هاله‌ای» باعث می‌شود یک ویژگی منفی را به کل شخصیت تعمیم دهیم. جالب اینجاست که قضاوت کردن در واقع بیش‌از آنکه دربارهٔ دیگران باشد، دربارهٔ ترس‌های خودمان است: ما در دیگران چیزهایی را محکوم می‌کنیم که در خودمان نمی‌پذیریم. آیا می‌توانیم یک روز را بدون قضاوت کردن سپری کنیم؟
راهکار:
این جمله به یک خطای شناختی رایج اشاره دارد: «سوگیری بنیادین اسناد» یعنی ما رفتار دیگران را به شخصیتشان نسبت می‌دهیم، اما رفتار خودمان را به شرایط. شاید اگر یاد بگیریم هر قضاوت را با «شاید» شروع کنیم، کمتر نقش خدا را بازی کنیم.