عشق امام حسین؛ نشانه خیرخواهی خدا:
دورکیم، جامعهشناس، برای آیینهای جمعیِ سوگ مفهوم «جوشش جمعی» را به کار میبرد: حالتی که در آن احساسات فردی در هیجان گروه حل میشود و هویت مشترک ساخته میشود. در سطح عصبی، روایتهای تراژیک قهرمانی مانند کربلا همزمان دو ناحیه مغزیِ همدلی و حافظه رویدادی را فعال میکنند؛ به همین دلیل عشق به حسین اغلب نه فقط یک باور، بلکه یک «حافظه بدنی» و موروثی از سوگ و مقاومت است. آیا همین دوگانگی عشق و سوگ است که آن را از سایر عواطف مذهبی متمایز میکند؟
راهکار:
از منظر روانشناسی دین، عشق به یک نماد قدسی فقط یک احساس نیست، بلکه یک «قطبنمای هویتی» است؛ مغز با گره زدن عاطفه به شخصیتی مانند حسین، تصمیمهای اخلاقی را سریعتر و با تردید کمتر پردازش میکند. شاید این همان خیری است که در روایت آمده.