وقتی هیچکس نیست، خدا هست؛ معنای عمیق تنهایی و ایمان:
تحقیقات در نوروتئولوژی نشان میدهد که مغز انسان هنگام تفکر به یک نیروی متعالی، همان مدارهای عصبی مربوط به ارتباط با «دیگری انسانی» را فعال میکند. یعنی فرضیه «خدا» در مغز، یک شبیهساز اجتماعی قدرتمند است که در غیاب دیگران، حس همصحبتی را بازتولید میکند. جالب است بدانید که حتی آتئیستها هم هنگام تجربههای عرفانی عمیق، الگوی مشابهی از فعالیت مغزی نشان میدهند. آیا این یعنی «نیاز به باور» بیش از «حقیقت خود باور» برای بقای روانی ما حیاتی است؟
راهکار:
این جمله بیش از یک دلگرمی ساده، به یک مکانیسم روانشناختی عمیق اشاره دارد: «خدا» به عنوان یک «دیگری مجازی» عمل میکند که حس تعلق و امنیت را در تنهایی فعال میسازد. برای تقویت این حس در عمل، پیشنهاد میکنم یک «گفتوگوی روزانه» با آن نیروی برتر به صورت نوشتاری یا ذهنی داشته باشید - نه برای دعا، بلکه برای بازگویی احساسات واقعیتان.