داستان قشنگ بدون پایان قشنگ؛ کافی برای فراموش نکردن:
مغز طبق «قانون اوج و پایان» تجربه را نه با میانگین لحظهها، بلکه با شدیدترین لحظه و لحظهی پایانی قضاوت میکند؛ اما نکتهی عجیب اینجاست که خاطرهی عاطفی، برخلاف قضاوت لحظهای، به اوجهای هیجانی گره میخورد، نه به پایان. پس اگر قصهتان اوجِ خاطرهانگیز داشته، پایان بد در حافظهی احساسی کمرنگتر از چیزی است که فکر میکنی. آیا واقعاً پایان بد میتواند زیبایی اوجها را پاک کند؟
راهکار:
این متن را میتوان از نگاه باخت به برندگی برگرداند: داستانی که پایانش زیبا نبود، هنوز ارزشمند است چون تو را به آدمی تبدیل کرده که امروز اینقدر شفاف نگاه میکند. اگر میخواهی عمقش بیشتر شود، همان یک خاطرهی اوج را بنویس و ببین چطور همهچیز را تغییر میدهد.