چرا هیچکس جای تار موی یار قدیمی رو نمیگیره؟:
هنگام عشق، مغز دوپامین و نوراپینفرین ترشح میکند که نه تنها لذت، بلکه حافظه را تقویت میکند. به همین دلیل جزئیات معشوق، مثل تار مو، چنان در ذهن حک میشود که سالها میتواند بینقص بازپخش شود. این «اثر برجستگی» (salience) باعث میشود همه افراد دیگر در مقایسه، کمنور به نظر برسند. آیا ما عاشق معشوقیم یا عاشق خاطرهای که مغزمان اغراق کرده؟
راهکار:
آنچه ما «زیبایی بیهمتا» مینامیم، اغلب نه در خود شخص، که در نگاه عاشقانهٔ ما جاودانه میشود. ذهن، خاطره را مثل نگینی تراشخورده حفظ میکند و هر تازهواردی را با آن میسنجد. شاید اگر چشم را از مقایسه برداریم، تار مویی تازه زیبایی خودش را نشان دهد.