شعر کوتاه جدایی: تو آمدی تا رویا شوی:
مغز انسان در فراق، همان مدارهای پردازش درد فیزیکی را فعال میکند. جالب این که تصور ذهنی فرد رفته – همان «قصه و رویا» – گاهی قویتر از حضور واقعیاش در سیستم دوپامین عمل میکند. به همین دلیل است که خاطره گاهی شیرینتر از خود لحظه است. بهنظرتان چرا ذهن ما به جای محو کردن، خاطرات را ایدهآلسازی میکند؟
راهکار:
این حس آشناست: کسی میآید تا در خاطراتت جاودانه شود. شاید تلخترین بخش ماجرا این باشد که خود او هم نمیداند چرا رفته است. گاهی رها کردنِ تفسیرِ رفتن، آرامشبخشتر از جستوجوی دلیل است.