خاطره خوب است اگر با گذشته نجنگی:
مغز ما خاطرات را مثل یک فیلمنامه ذخیره نمیکند، بلکه هر بار که به خاطرهای فکر میکنیم، آن را از نو میسازیم و ناخودآگاه تغییرش میدهیم. پدیدهای به نام «اثر ضدسرکوبی» نشان میدهد هرچه بیشتر تلاش کنیم خاطرهای را فراموش کنیم، آن خاطره در ناخودآگاه قویتر میشود. پس شاید جنگیدن با گذشته، عینا همان ساختن دوبارهٔ آن است. آیا میشود به جای جنگ، خاطره را بازنویسی کرد؟
راهکار:
این جمله یک بازفرمایش قدرتمند داره: «خاطرات مثل عکسهای قدیمیاند؛ میتونی قابشون رو عوض کنی، نه خودشون رو.» اگر کسی حس میکنه با گذشته میجنگه، میتونه از تکنیک «بازنویسی خاطره» استفاده کنه: خاطره رو روی کاغذ بیار، راوی رو از اول شخص به سوم شخص تغییر بده تا فاصله احساسی ایجاد بشه و بعد یک جملهٔ تازه برای پایانش بنویس.