خاطره بازی با قبلی ها

چرا آدمای پرخاطره، از تنهایی خودشون فرار میکنن؟:

پدیده‌ای که می‌بینی «ناهماهنگی شناختی» نام داره: مغز برای حفظ تصویر مثبت از خود، خاطرات گذشته رو بازنویسی می‌کنه و «هیچ‌کس به دلم نمی‌شینه» رو جایگزین «من نتونستم نگهش دارم» می‌کنه. این مکانیزم دفاعی، درد طرد شدن رو کم می‌کنه ولی همون‌قدر که آرامش می‌ده، جلوی رشد عاطفی رو هم می‌گیره. جالبه که هرچی تعداد خاطره‌ها بیشتر باشه، این بازنویسی هوشمندانه‌تر و قانع‌کننده‌تر میشه. سوال اینه: آیا این بازنویسی ناخودآگاه، ما رو از تکرار اشتباهات نجات میده یا فقط یه مسکن موقته؟

راهکار:

این متن میتونه بهجای تیکه پروندن، به یه تحلیل روانشناختی از «ناهماهنگی شناختی» تبدیل بشه؛ اینکه چرا آدمها وقتی از دیگران ناامید میشن، ناخودآگاه به سمت خودشیفتگی دفاعی میرن تا از درد طرد شدن فرار کنن.