خاطره بازی با فنجان قهوه

نوستالژی یک فنجان قهوه و صدای آشنا:

بوی قهوه مستقیماً از پیاز بویایی به هیپوکامپ و آمیگدال می‌رود، یعنی همان جایی که خاطرات و احساسات قدیمی ذخیره شده‌اند. به همین دلیل یک فنجان قهوه می‌تواند مثل ماشین زمان عمل کند. از طرفی، شنیدن نامی که سال‌ها پیش با عشق صدا می‌شد، شبکه‌های عصبی مرتبط با خودپندارهٔ اولیه را دوباره فعال می‌کند. آیا ما عاشق آدم‌ها هستیم یا تصویری که از خودمان در چشم آن‌ها می‌بینیم؟

راهکار:

این متن نشان می‌دهد که عشق گاهی نه در خود شخص، که در انعکاس تصویری که از ما در ذهن دیگری باقی مانده زنده می‌شود؛ شاید آنچه کم داریم، تنها یک آینه است که ما را با همان نام قدیمی صدا بزند.