خاطره بارونی

یاد تو در قلبم؛ بارانی که بند نمی‌آید:

مغز خاطرهٔ احساسی را مثل بارانِ اسیدی حک می‌کند؛ آمیگدال در لحظهٔ عاطفی، نورآدرنالین می‌پاشد تا هیپوکمپ آن واقعه را با جزئیات «ضبط» کند. به همین دلیل یاد آدم‌هایی که دوستشان داشته‌ای، در طول سال‌ها پاک نمی‌شود؛ هر بار یادآوری، سیناپس همان مسیر عصبی را ضخیم‌تر می‌کند. این بارانِ بی‌وقفه فقط نشانهٔ دلتنگی نیست، یک بازپخش عصبیِ خودکار است. اگر همین بارش، خاطرهٔ لبخند خودت را هم سیراب کند، باز دوست داری بند بیاید؟

راهکار:

این بارانِ همیشگی را می‌شود تهدید ندید؛ شاید همان بارانی که مدام یادت می‌آورد، خاکِ امروزت را هم آبیاری می‌کند تا ترک نخورد.