خاطره با تو

شعر عاشقانه باران و خاطره‌های مشترک:

بوی باران (پتریکور) ترکیبی از ژئوسمین باکتری‌های خاک و اسیدهای چرب گیاهان است؛ انسان ژئوسمین را تا ۵ تریلیونیم حس می‌کند و چون پیاز بویایی مستقیم به آمیگدال و هیپوکامپ (مرکز خاطره و هیجان) وصل است، خاطرات بارانی چسبنده‌تر از خاطرات بصری‌اند. باران خاطره‌ساز نیست؛ درِ آرشیو مغز را با یک بو باز می‌کند. کدام بو بیشتر از باران خاطره‌هایت را بیدار می‌کند؟

راهکار:

باران فقط خاطره‌ها را شست‌وشو نمی‌دهد؛ گاهی نقشِ کسی را که رفته، در هر قطره دوباره می‌نویسد. می‌شود همین حالا یک خاطرهٔ بارانی تازه ساخت؛ مثلاً پیاده‌روی زیر باران بدون گوشی و با یک بیت شعر.

خاطره تنهایی با تو و آهنگ بدون تو:

حبس در جسمی که با تو خاطره داره:

مغز تنها جایی نیست که خاطره‌ها را ذخیره می‌کند؛ سلول‌های بدن هم «حافظه سلولی» دارند. در موارد پیوند عضو، گیرنده‌ها گاهی حس‌ها، ترس‌ها یا حتی خاطرات اهداکننده را تجربه کرده‌اند. یعنی جسم تو می‌تواند به‌طور فیزیکی خاطره‌ها را نگه دارد، نه فقط در سطح ذهن. آیا باید این خاطره را با یک خاطرهٔ تازه بازنویسی کرد؟

راهکار:

این حبس را زندان نکن؛ آن را اتاقی بدان که خاطره‌ها را برای تو نگه داشته تا هر وقت خواستی با امنیت بهشان سر بزنی.