اولین دیدار و هزار بار گریه برای چشمان تو:
در علوم اعصاب، تماس چشمی اولیه می‌تواند ترشح اکسیتوسین و دوپامین را فعال کند و خاطره‌ای با برچسب هیجانی بالا بسازد؛ برای همین سال‌ها بعد همان نگاه واکنش اشکی شدیدتری می‌سازد. اشک عاطفی برخلاف اشک محافظتی، حاوی کورتیزول و پروتئین‌های خاص است و گریه طولانی با فعال‌سازی سیستم پاراسمپاتیک، آرامش بعد از تخلیه ایجاد می‌کند. آیا مغز ما عشق را به همان مسیر عصبی درد پیوند می‌زند؟
راهکار:
این متن را می‌توان از زاویه‌ای عصب‌شناختی بازخوانی کرد: همان نگاهی که اول بار مرکز پاداش مغز را روشن کرد، اکنون محرک مسیرهای اندوه است؛ یعنی عشق و درد در یک مدار هیجانی مشترک ثبت شده‌اند، نه دو تجربه جدا.