نبودنهایی که تا همیشه در خاطر میمانند:
مغز انسان خاطرات عاطفی را با ترشح دوپامین و کورتیزول رمزگذاری میکند؛ نبودن شدید یک فرد میتواند همان مدارهای عصبی مرتبط با حضور فیزیکی را فعال کند. یعنی از نظر نوروساینس، «نبودن» یک فرد میتواند به اندازه «بودن» او در شبکه عصبی شما جا بگیرد. آیا تا به حال تجربه کردهاید که حس کنید کسی که نیست، حضوری ملموس دارد؟
راهکار:
این نبودن در حافظه، خودِ حضور است؛ ذهن ما با بازآفرینی همان احساسها، فرد غایب را زنده نگه میدارد. شاید بتوانی این خاطره را به یک اثر هنری یا نامهای نانوشته تبدیل کنی.