کاش به بچگی برگردیم؛ دلتنگ خاطرات شهربازی:
حافظهی ما یک داستاننویس حرفهای است: تحقیقات نشان داده که نوستالژی خاطرات را تا ۳۰٪ شیرینتر از واقعیت بازسازی میکند. در کودکی نیز گریهها و ترسها وجود داشت، اما مغز برای کاهش استرس امروز، آنها را پاک میکند. این مکانیسم بقا بهجای حسرت، میتواند ابزاری برای انعطافپذیری روانی باشد. آیا واقعاً بچگی بیدغدغه بود یا ما فقط فیلتر شیرینسازی را فعال کردهایم؟
راهکار:
بزرگسالی هم شهربازیهای خودش را دارد؛ فقط باید چشمهای کودکانه را پیدا کرد. بهجای حسرت، تلاش کن یک «دغدغهی شیرین» جدید برای خودت بسازی.