خاطرات متناقض

خاطرات: پارادوکسی از خنده و گریه که هر بار بازنویسی می‌شود:

از نگاه علوم اعصاب، فرآیند «بازتحکیم حافظه» یعنی هر بار خاطره‌ای را مرور می‌کنیم، آن را در متن احساسات کنونی‌مان دوباره ذخیره می‌کنیم. به همین دلیل است که بعد از سال‌ها می‌توانیم به خاطره‌ای که روزی اشکمان را درآورده بود بخندیم. حافظه یک ضبط صوت نیست، یک نمایشنامه‌نویس دم‌دستی است که هر شب متن را عوض می‌کند. اگر خاطرات همیشه در حال بازنویسی‌اند، نسخه اصلی کجاست؟

راهکار:

خاطرات مثل فایل‌های ذخیره‌نشده نیستند که دست‌نخورده باقی بمانند. هر بار به یادشان می‌آوریم، مغز با ابزار احساسات امروز بازنویسی‌شان می‌کند. این‌که به گریه‌های گذشته می‌خندی، یعنی روایت درونت تغییر کرده. تناقض، خودِ اثبات رشد است.