خاطراتی که برنمی‌گردند

دلتنگی برای گذشته؛ حسرت چیزهای از دست رفته:

تحقیقات علوم اعصاب نشون داده که مغز ما برای هر تجربه عاطفی قوی یک 'ردپای عصبی' دائمی می‌سازه؛ حتی اگر دیگه اون شخص یا چیز نباشه، نورون‌های مرتبط هرگز خاموش نمی‌شن. این 'گوشه دل' در واقع همون نقشهٔ نورونیه که هیچوقت پاک نمیشه. آیا این یعنی خاطره تا ابد زنده است؟

راهکار:

این گوشه دل را می‌توان به جای حسرت، به گنجینه‌ای از لحظات ناب تبدیل کرد؛ مثلاً با نوشتن خاطره‌ای از آن شخص یا چیز، آن را جاودانه کنید.

جا گذاشتن خودت در خاطرات گذشته: