خاطرات عشق نافرجام

خاطرات عشقی که جای خالی در قلب داشت:

مغز انسان وقتی عاشق می‌شود، همان مسیرهای دوپامینی را فعال می‌کند که در اعتیاد فعال می‌شوند. بنابراین خاطرات عشق نافرجام، مانند یک «اثر انگشت عصبی» در قشر پیشانی باقی می‌مانند که حتی با فاصله گرفتن فیزیکی، باز هم فعال می‌شوند. به عبارت دیگر، مغز تو عاشقِ خود خاطره شده است. حالا سوال: آیا این خاطرات را می‌توانی به یک منبع انرژی برای خلاقیت تبدیل کنی؟

راهکار:

این جمله بیشتر یک ابراز احساس است تا سوال. می‌توانی از آن به عنوان تلنگری برای نوشتن یک خاطره خاص یا نامه‌ای به خودت در گذشته استفاده کنی؛ پردازش اشتباهات عاطفی باعث رشد می‌شود.